این نوشتار با بهرهگیری از «تمثیل چندلایه فیلم»، به یکی از دیرینهترین چالشهای فلسفی و کلامی، یعنی تعارض میان «علم پیشین الهی» و «اختیار انسان» پاسخ میدهد. نویسنده با تقسیم حیات انسان به چهار مرحله تعاملی (تولید، اکران، نظارت فراتاریخی و داوری نهایی)، اثبات میکند که علم مطلق خداوند نقشی در سلب آزادی بشر ندارد. در این نگاه، انسان همزمان بازیگر لحظه انتخاب و تماشاگر لحظه ادراک است و علم الهی، نه عاملی مجبورکننده، بلکه احاطهای فراتاریخی و یکجا بر اثرِ کاملی است که خودِ انسان فریم به فریم آن را خلق کرده است.
کپی رایت © 1401 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط شرکت برنامه نویسی روپَل